Biofides

Euthansie

Griekse herkomst van het woord: ‘eu’ = goed, ‘thanatos’ = dood;

Nederland

2010: De Koninklijke Nederlandse Maatschappij tot bevordering der Geneeskunst (KNMG) vaardigt een richtlijn uit voor euthanasie bij een verlaagd bewustzijn. Er is volgens de KNMG geen sprake van verruiming van de wetgeving, maar heeft tot doel artsen houvast te bieden in deze moeilijke situatie. Euthanasie bij coma mag niet. Bij een minder diepe verlaging van kan de arts besluiten euthanasie niet uit te voeren, omdat hij niet overtuigd is van de ondraaglijkheid van het lijden. De arts kan besluiten de euthanasie echter wél uitvoeren, indien hij niet kan uitsluiten dat er nog steeds sprake is van ondraaglijk lijden. (Bron: KNMG)

2009: 2636 meldingen, een stijging vzan 13 % (jaarlijkse stijging rond 10 %)

2006: Een huisarts wordt door het tuchtcollege berispt na euthanasie op een comateuze patiënt. Deze patiënt, in het laatste stadium van kanker, had een euthanasieverklaring getekend. Dat er te veel waarde wordt gehecht aan de wilsverklaring van de patiënt en de patiënt daardoor te hoge verwachtingen krijgt, maakt E. van Wijlick in 2009 duidelijk in een artikel over misverstanden rond euthanasie.

2002: Wet toetsing levensbeëindiging op verzoek en hulp bij zelfdoding (Stb. 2001, 194; hierna: de wet) wordt van kracht. De strekking van de wet, die van kracht is sinds 1 april 2002, is: levensbeëindiging op verzoek en hulp bij zelfdoding blijven strafbaar tenzij deze handelingen worden verricht door een arts, die hiervan mededeling doet aan de gemeentelijke lijkschouwer en voldoet aan de wettelijke zorgvuldigheidseisen. Alle andere vormen van levensbeëindigend handelen blijven strafbaar. Zie link.

1997: In Nederland wordt een nieuwe inhoud gegeven aan de term “versterven” als in het Groningse verpleeghuis ’t Blauwbörgje, een poging wordt gedaan het leven van een 62-jarige Alzheimer-patiënt door het achterwege laten van voedsel en drank, te beëindigen omdat men vindt dat hij het beste een zachte dood kon sterven. De familie die niet op de hoogte is gesteld, komt er achter, licht de politie in en beschuldigt het verpleeghuis van poging tot moord. Tijdens het gerechtelijk onderzoek blijkt dat de directie en de staf van het verpleeghuishuis een ‘uitdrogingsbeleid’ voeren omdat dit, volgens hen, een humane manier van doodgaan is. Het Openbaar Ministerie steldt geen vervolging in omdat het stoppen met voeding niet strafbaar acht als het plaatsvindt in het kader van normaal medisch handelen. Het verpleeghuis krijgt wel een berisping wegens gebrekkige communicatie met de familie. Hoe wijd verspreid deze handelwijze al is, blijkt uit een onderzoek onder verpleeghuisartsen: jaarlijks hebben zij 5600 patiënten door middel van verhongering en verdorsting ter dood gebracht. (Bron: Stg. Medische Ethiek)

1996: Psychiater Chabot introduceert de term “versterving” in de medische wereld middels een artikel in het tijdschrift voor verpleeghuisartsen. Hij wijst daarin op een weg naar de dood die open ligt voor iedereen bij wie door ziekte of ouderdom de stofwisseling zodanig verandert dat men weinig of geen last heeft van honger en dorst wanneer men ondervoed raakt en uitdroogt, mits (zo voegt hij eraan toe) zorgverleners onaangename bijverschijnselen (zoals droge lippen) zoveel mogelijk verzachten. (Bron: Stg. Medische Ethiek)

1991: Rechtsgeleeerde Huid Drion stelt een tot nog toe hypothetische pil voor waarmee mensen van 75 jaar of ouder ‘die klaar zijn met het leven’ een einde aan hun leven kunnen maken. Minister Els Borst ‘D’66) stelt cvoor deze pil te egaliseren.

1990: De zaak Stinissen, een coma-patiënte sinds 1974, wiens sondeveding n een lange juridische strijd beëindigd wordt. De coma-situatie is voor haar en man en zoon ‘ondragelijk’.

1985: Verschijning van het rapport van de Staatscommissie Euthanasie. Definitie van euthanasie ingang: opzettelijke levensbeëindiging door een ander dan de betrokkene op diens verzoek (Leenen, 2000, 310). Deze omschrijving houdt een verbijzondering in van het begrip ‘euthanasie’, dat een goede dood betekent, en dat niet onderscheidt tussen een goede dood op verzoek of een goede dood waaraan geen verzoek ten grondslag ligt. (Bron: Stg. Medische Ethiek)

1964: Medische Contact mesteedt voor het eerst aandacht aan euthanasie in verband met coma-patiënten en ‘het zinloos rekken van hun leven’